Uroczystością przy Obelisku Niepodległości na Skwerze Orła Białego lęborczanie uczcili Narodowe Święto Niepodległości. Wśród obecnych byli obecni parlamentarzyści, przedstawiciele władz, powiatu, miasta, gmin, instytucji, szkół, urzędów i stowarzyszeń.

Obchody Narodowego Święta niepodległości zainaugurowała msza odprawiona w Sanktuarium św. Jakuba Ap., skąd w pochodzie, uczestnicy uroczystości dotarli na Skwer Orła Białego, pod Obelisk Niepodległości, gdzie zgodnie z wieloletnią tradycją, odśpiewano wspólnie hymn oraz wysłuchano montażu słowno-muzycznego, przygotowanego tym razem przez uczniów Szkoły Podstawowej nr 3, opracowanego pod kierunkiem Agnieszki Okuszko-Pokojskiej i Mirosławy Grynkiewicz.

W uroczystym składaniu kwiatów i wieńców uczestniczyli: senator Kazimierz Kleina, posłanka na Sejm RP Henryka Krzywonos-Strycharska, w imieniu posła Piotra Müllera, rzecznika rządu – kierownik Biura Poselskiego w Lęborku Marcin Brodalski, posłankę Barbarę Nowacką reprezentował jej asystent w Lęborku – Jakub Herczyk. Władze Sejmiku Województwa Pomorskiego reprezentowała radna Mirosława Kaczyńska. W imieniu władz Powiatu Lęborskiego, w uroczystościach uczestniczyli: Starosta Lęborski Alicja Zajączkowska, Wicestarosta Lęborski Edmund Głombiewski oraz Danuta Mikołajczyk, Sekretarz Powiatu. Wieniec od mieszkańców Lęborka złożył burmistrz Witold Namyślak. Okolicznościowe wiązanki składali także przedstawiciele radnych powiatowych i miejskich, organizacje społeczne i polityczne, przedsiębiorcy, jednostki oświatowe i urzędy, a także służby mundurowe powiatu lęborskiego i kombatanci.

W przemówieniu, burmistrz W. Namyślak zwrócił uwagę na fakt, że wymiar polskiego święta odzyskania niepodległości, ma również swój wymiar europejski, ponieważ 11 listopada we francuskim Compiègne, Niemcy podpisały z państwami ententy rozejm kończący I wojnę światową, co zakończyło krwawą tragedię wojenną ówczesnej Europy. 11 listopada 1918 r Józef Piłsudski otrzymał pełnię władzy wojskowej od Rady Regencyjnej. 1918 rok dał również szansę Polakom, żyjącym dotąd przez 123 lata w trzech różnych państwach o odmiennych systemach politycznych, społecznych i gospodarczych na urzeczywistnienie w formie własnego odrodzonego państwa trwające dotychczas jedynie w świadomości poczucie narodowej wspólnoty.